Maanelf

Maanelfen zijn een elfenras dat al sinds het begin der tijden bestaat. Ze hebben zoveel meegemaakt dat niemand echt meer weet wat maanelfen zijn. Veel informatie ging verloren in de Oorlog van Gonta, maar er zijn nog een paar personen in leven die zich de oorlog herinneren als de dag van gisteren.

Maanelfen hebben een eigen cultuur en een eigen taal. Ze komen oorspronkelijk uit de Gouden Woestijnen en zijn later verhuisd naar de Maanvallei. De eerste maanelfen leefden in rijken met aan het hoofd een koning. Later brokkelden de rijken af en onstonden er stammen die elk hun eigen gebied hadden. Door vele oorlogen kwam er uiteindelijk De Republiek waar een groep van twaalf maanelfen, genaamd de senaat, de stad regeerden. De bekendste stad en daarmee ook de hoofdstad, is Aon. Na een tijd werden de steden kleiner en nam de populatie in Aon toe. Kleinere steden werden dorpjes en dorpjes werden spooksteden. Aon was nu een bruisende stad vol kennis en wijsheid.

Aan een eeuw van geluk en vrede kwam een einde en chaos verspreidde zich in Aon. De god van de monsters nam plaats op de troon en maakte de stad van hem. Tempels werden gebouwd uit angst dat de monstergod hen in het hiernamaals zou verscheuren. Zo volgden er twintig verschrikkelijke jaren, waarin maanelfen als slaven dienden en monsters zich konden voeden met jonge meisjes en jongens. Maar een godin uit het godenrijk kwam op voor het volk dat haar naam aan de maan te danken had en verjaagde de monstergod en al zijn monsters naar de wouden diep in de Maanvallei.

De maangodin van toen, Ghumala, genas het volk en haar cultuur en bracht vrede en rust. Ghumala leerde de maanelfen een erg speciale vorm van magie: het voorspellen. Door de maan te observeren ontdekten de maanelfen wat er zou gebeuren in de toekomst en konden ze zich voorbereiden op wat er zou komen. Zo voorspelde een senator dat de monstergod zijn monsters op de stad af zou sturen en onheil en destructie zou brengen. De maanelfen bereidden zich voor en voerden een vreselijke oorlog tegen de monstergod, waarin 14.600 elfen het leven lieten.

De monstergod verdween voorgoed, maar de verloren zielen van de monsters zouden voor altijd in de vallei blijven ronddwalen, op zoek naar een verdwaalde reiziger die ze te pakken konden krijgen. Ghumala beschermde haar volk zolang zij haar bleven vereren. Maar de maangodin maakte een grote fout: ze huwde een sterveling en kreeg een baby. De baby was noch maanelf, noch god, maar een halfgod. Net als velen andere goden, nam haar kracht af, maar Ghumala's kracht was al beperkt. Langzaam verouderde Ghumala, tot ze de maan haar schijn niet meer kon geven en ze haar gift door moest geven aan haar dochter. Zo werd Gahleya, dochter van Ghumala, de volgende maangodin en toen ook zij begon te vervagen, gaf ze haar gift door aan haar dochter en zo ging het maar door, tot een meisje, genaamd Gonta, werd geboren.

Gonta zou de volgende maangodin worden en toen haar moeder op het punt stond om te vervagen, werd de gift doorgegeven via een kus. Een zilveren kus onder de volle maan zou de gift doorgeven en de nakomeling godin maken. Gonta was, net als haar moeder, een beschermgodin voor haar volk en eeuwenlang zorgde ze ervoor dat geen enkele god de maanelfen kwaad kon doen. Zoals de traditie luidde, huwde ook Gonta een sterveling en kreeg ze een prachtige baby met de naam Tuaidh. Voor het eerst in de hele maangodincyclus, werd er geen dochter, maar een zoon geboren. De sterveling wilde de baby doden om de cyclus te redden, maar Gonta moest haar volk beschermen en daar hoorde ook haar pasgeboren zoon bij.

De tijd begon te dringen en Tirgh, de voorvader van de maangodin, wilde voor een dochter zorgen voor Gonta. Tirgh had de mooiste vrouwen grootgebracht en dat zou hij ook dit keer doen. Maar toen herinnerde Ogya, Tirgh's vrouw, hem eraan dat enkel een sterveling een dochter kon baren die de maancyclus voort kon zetten. Tien lange jaren probeerde de god van de doden Gonta te laten inzien dat ze een dochter moest baren voor ze haar gift verloor. Voor de laatste keer baarde Gonta een kind en deze keer was het haar gelukt. Een geweldige dochter, genaamd Silwyna, werd op de wereld gezet, maar niemand wilde nog van Gonta weten. De goden en Cathair, de sterveling, zeiden dat Gonta de maancyclus wilde verbreken en lieten haar allen in de steek. Enkel Tirgh hield nog contact met zijn kleindochter. Hij liet Gonta zien hoe de wereld er uit zou zien als ze De Zilveren Kus niet snel zou geven, maar Gonta wilde afwachten tot haar dochter oud genoeg was om maangodin te worden.

Tirgh kon zich niet beheersen en liet een leger van ondoden opreizen uit de grond. Ook de monstergod kwam naar de Maanvallei met zijn troepen en viel aan. Deze keer kon niemand voorspellen wat zou gebeuren, omdat Gonta haar krachten verloor. Het was nacht, dus hield Ogya de wacht in haar grot aan het einde van de vallei. Ze ontwaakte Finjar en samen vlogen ze de maanelfen tegemoet. Ogya hielp Gonta op haar rug met haar baby en riep alle moeders en vaders met hun kinderen. Finjar deed hetzelfde en hielp grote groepen op zijn rug. Maar Finjar werd belaagd door de nachtschimmen en vluchtte naar het noorden. Ogya vloog richting het zuiden. De witte draak landde op de zuidpool en de maanelfen vluchtten de naaldwouden in. Maar Gonta vervaagde langzaam met haar baby in haar armen. De god van de doden verscheen en richtte zijn zeis op Gonta. Ogya probeerde Gonta te beschermen, maar het was al te laat. Gonta loste op in het niets en al wat achterbleef was een ongekuste dochter. De maangodincyclus was verbroken.

( wordt vervolgd)